Afgelopen zaterdag, na de wedstrijd tegen Brederodes, namen we als club afscheid van Remco Claessens, Richard Gouw en Choe Claessens. Hieronder de toespraak die voorzitter Bjorn van Dijk voor de mannen hield.
---
Vroeger, héél lang geleden, had je in het Nederlandse profvoetbal het gouden binnentrio. Kees Rijvers, Abe Lenstra en Faas Wilkes. Namen uit lang vervlogen zwart-wittijden – een trio waarvan de wereld allang afscheid heeft genomen.
Wij nemen bij FZO vandaag ook afscheid van een trio. Niet zomaar drie passanten, maar mensen die lang aan de club verbonden zijn geweest. Als ik bij jou mag beginnen, Remco: je bent meer dan 20 jaar hier te zien geweest. Eerst jarenlang als speler van het eerste en later het tweede elftal, en in 2013 werd je hoofdtrainer van het eerste. Dat was geen gemakkelijke tijd: van een eerste elftal was amper nog sprake. Je hebt destijds helemaal vanaf nul een elftal opgebouwd, met het kampioenschap van de vierde klasse in 2018 als hoogtepunt, en daar kunnen we rustig aan toevoegen de jaren in de derde klasse daarna. Een ander memorabel moment uit die tijd dat ik wil noemen, al is dat geen feit dat de geschiedenisboeken zal halen, is dat je in je toen-laatste wedstrijd je eigen zoon in het eerste kon laten debuteren, dezelfde zoon die tien jaar eerder bij de jongste jeugd begonnen was.
Helemaal in je beginjaren speelde Richard misschien nog wel in het eerste elftal. Niet altijd meer als basiskracht, maar had je toen kunnen verwachten, Remco, dat diezelfde Richard in je tweede termijn als trainer hier je assistent zou zijn? Jullie waren de laatste tweeënhalf jaar een niet te missen duo. Richard, jij bent natuurlijk een kind van de club, je hebt alle elftallen doorlopen, je dochter speelde hier. Het betekent dat we je zullen blijven zien. Waarschijnlijk zul je in het begin nog wel eens per ongeluk hierheen rijden in plaats van naar Soesterberg.
Rondom jullie twee schuifelde de laatste jaren als stille kracht Choe. Een materiaalman zoals je hem droomt, die de spullen op orde houdt, de juiste sleutel voor de juiste deuren heeft en zorgt dat de trainers alleen omkijken hebben naar het spel. Zorgzaam is het woord dat ik erop zou willen plakken. Dank je wel voor die toewijding, Choe.
En dank willen we jullie, Remco en Richard natuurlijk ook zeggen. Kerst 2023 werden jullie aan elkaar gekoppeld, toen Maurice vertrok. Richard zat er toen al, en Remco, jij stapte op dat onmogelijke moment in. Niet bang voor de degradatie, maar van plan om weer iets op te bouwen. Zo werkte je het liefst, en daarin ligt ook je grootste kracht, het verzamelen van mensen en zorgen voor een groepsgevoel. Dat heeft in deze tweede termijn sportief helaas niet opgeleverd wat jullie hoopten. Het is ook geen geheim dat jullie liefst nog wat langer gebleven waren, maar we zijn blij dat we ondanks die teleurstelling vandaag hier samen staan, en we zijn ook blij dat jullie samen bij Vliegdorp een nieuwe uitdaging hebben gevonden. Als de KNVB geen rare dingen doet, zullen we elkaar volgend jaar vast in de competitie treffen.
Remco, in totaal ben je 12,5 jaar trainer geweest van FZO. Dat is 20 procent van de hele clubgeschiedenis - Jan Beuving heeft het uitgerekend dus het zal wel kloppen - en het is langer dan welke andere hoofdtrainer ook. We bewaren vooral de mooie herinneringen aan die tijd, het gelijkspel tegen Jonathan, de trainingskampen die je invoerde, en één feit staat onomstotelijk vast: er zijn maar twee trainers die ooit met FZO kampioen geworden zijn: Piet Schrijvers en Remco Claessens. Dat is een rijtje om trots op te zijn. Dank je wel.
We hebben als aandenken jullie alle drie laten vereeuwigen in FZO-tenue. Om letterlijk terug te kunnen kijken, en om vast te leggen dat jullie FZO’ers waren en blijven. Het ga jullie meer dan goed, in jullie toekomst, alhoewel niet té goed als jullie tegen FZO moeten spelen, en in het vertrouwen dat FZO de open familieclub blijft die het is, zeggen we geen vaarwel, maar tot ziens: altijd welkom op Blikkenburg-Oost. Applaus voor Remco, Richard en Choe!
